อันความรัก มักใคร่ ชั่งไกลห่าง
อยู่บนทาง กว้างใหญ่ สุดไขว้คว้า
ยิ่งมองดู อยู่ไกล สุดสายตา
เอื้อมมือคว้า ได้มา แค่เพียงลม
อันความรัก เคยมอง หมายปองอยู่
แต่เพียงดู อยู่ห่าง อย่างขื่นขม
เพราะเขานั้น มีคู่ อยู่เชยชม
เลยต้องตรม อยู่อย่าง รักข้างเดียว
คำว่ารัก นั้นยาก ตรงปากเอ่ย
อยากจะเปรย เผยคำ ลำบากหลาย
มิกล้าปล่อย ถ้อยคำ เพราะความอาย
ผลสุดท้าย รักชวดหาย เพราะอายเอย
ต้องนั่งซด น้ำแห้ว อีกแล้วเรา
โดนความเหงา เข้าสิง จนนิ่งเฉย
อีกความเศร้า เข้าแทรก อีกตามเคย
มิแปลกเลย ดั่งก้อนหิน ที่หินชา
มีความเหงา เป็นเพื่อน มิเลือนร้าง
อยู่เคียงข้าง มิห่าง ไปไหนหนา
ยามขับข้อง หมองใจ ก้อเข้ามา
เป็นเพื่อนยา รักษา บาดแผลใจ
ให้รักคน ที่เขา นั้นรักเรา
ดั่งคำเค้า ว่ามา แต่คราไหน
คงจะใช้ ได้จริง เหนือสิ่งใด
แต่ละไว้ ใช้กับผม สักหนึ่งคน
จะว่าเห็น แก่ตัว นั้นใช่อยู่
ต้องขอดู ให้แน่นอน ก่อนสักหน
จะเลือกคบ หาใคร ไว้สักคน
ต้องให้ทน รักแท้ และแน่นอน
อยากจะมี รักใหม่ อย่างใครเขา
แต่รักเก่า ตามเฝ้า เข้าหลอกหลอน
ชวนฉุดคิด เรื่องเก่า ให้เว้าวอน
จนบั่นทอน จิตใจ ไปทุกครา
ในตอนนี้ ความรัก ยังมืดมิด
มิได้คิด เสาะแสง แสวงหา
เพราะเชื่อเรื่อง พรหมลิขิต ชิวิตมา
จักไขว้คว้า ใช่ก็มา หาเราเอง
;}